A PAULA

Paula,

nos momentos nos que

a economía persoal vai

máis en picado cá do país

só me queda de agasallo

a verba, como caminho

de retorno de todas as

que ben sensatas saen

decote da túa boca.

Forza do positivismo

que contaxia,

muller de acción

que bota ao lixo

as borras do café

e deixa correr

polas súas veas

a forza do amor

e do respeito,

incluso no desamor,

cun chupinho de LK.

Sol de inverno

que quenta cando

máis presta, es ti

contigo mesma,

mantendo a linha

do equilibrio neses

momentos nos que

os horizontes se voltan

de súpeto sangue

derramada en terra

a cachón e sen cita

previa.

Mais ti en acto

de solidariedade

sementas vida

despois dunha doazón.

“Comparte saúde,

comparte vida.

Doa sangue”.

Podería seguir ata ao infinito

como segues ti as túas teorías, mais;

Dixo un poeta da hostia:

“A minha vida numha cela de excel
ordenada sistematicamente coma o alinhamento celeste,

(...)

Todo suma, resta, multiplica, divide, contabiliza...
Este é o progresso, a ciência inteira.”

E digo eu:

Quen quer vivir nunha cela de excel?

Tolos todos os que ousen!!!

Nós, moi cordas, na nosa liberdade!

Rebeldía e tolemia que non falten

xamais na defensa dos nosos ideais.

Porque somos unhas mulleres do 15,

unhas de aniversario o 16,

as demais eloxiando as súas letras o 17.

Aí vén o maio de frores cuberto...

Chegou o mes de maio.

Chegou a primavera.

E ti nela.