SAÚDO AO SOL

Derreter lenemente
a harmonía da manhá
no estiramento dos membros
coa luz do día.

Inspirar a calma enerxética,
punto de fuga da carne
que se fai humana.
Celebrar co corpo a palabra VIDA.

Nadas de nobre estirpe*

                                                                                         A Pilar D., minha amiga, 

                                                                                          muller sentida e gaiteira.

Fomos masa feita
de boa materia prima,
nobile genere natus
no noso ablativo de orixe.
Desas mulleres fortes
e espelidas até o infinito
que ergueron o fogar
no que nos criamos
e do que elas sempre foron
lume de lareira
ao redor do cal se quentaban
todos os demais.

Forza infinda e vital
a do lume,
acendendo das cinsas
unha e outra vez
como se non houbese
queimadura consumida
nin cansazo acumulado de
muller.

Tamén para nós
ha de chegar o día de fogueira sermos,
de atravesar un paso canadense
dende esta nosa beira
e facer esvarar  nela
a todos os becerros
que ousen cruzar a fronteira
do noso reservado

e sentido sentimento.

Paceremos daquela, ledas,

lúcidas dende esta nosa beira,
como as vacas ben mantidas
nos pastos comunais
que levan cara Mondoñedo
nos confíns da vista.

Alá toparemos

por fin
a Merlín e familia
para bailar unha muiñeira
ou un agarrado
en lume de repichoqueada foliada.

*Poema gañador do 2º premio do VI Certame Literario Terras de Chamoso. Ano 2012.

A PAULA

Paula,

nos momentos nos que

a economía persoal vai

máis en picado cá do país

só me queda de agasallo

a verba, como caminho

de retorno de todas as

que ben sensatas saen

decote da túa boca.

Forza do positivismo

que contaxia,

muller de acción

que bota ao lixo

as borras do café

e deixa correr

polas súas veas

a forza do amor

e do respeito,

incluso no desamor,

cun chupinho de LK.

Sol de inverno

que quenta cando

máis presta, es ti

contigo mesma,

mantendo a linha

do equilibrio neses

momentos nos que

os horizontes se voltan

de súpeto sangue

derramada en terra

a cachón e sen cita

previa.

Mais ti en acto

de solidariedade

sementas vida

despois dunha doazón.

“Comparte saúde,

comparte vida.

Doa sangue”.

Podería seguir ata ao infinito

como segues ti as túas teorías, mais;

Dixo un poeta da hostia:

“A minha vida numha cela de excel
ordenada sistematicamente coma o alinhamento celeste,

(...)

Todo suma, resta, multiplica, divide, contabiliza...
Este é o progresso, a ciência inteira.”

E digo eu:

Quen quer vivir nunha cela de excel?

Tolos todos os que ousen!!!

Nós, moi cordas, na nosa liberdade!

Rebeldía e tolemia que non falten

xamais na defensa dos nosos ideais.

Porque somos unhas mulleres do 15,

unhas de aniversario o 16,

as demais eloxiando as súas letras o 17.

Aí vén o maio de frores cuberto...

Chegou o mes de maio.

Chegou a primavera.

E ti nela.

BULIDEIRA

                                      A Eli 

                                      A ti,

                                              

polo mundo,               :BULIDEIRA:           na terra

                                     Contigo,

Ás veces as explicacións

profundas ou retorneadas

da reflexión non dan fe

do que verdadeiramente

somos.

E do que por ser, sentimos.

-Por iso estes versos improvisados-

Somos nós:

Apertas infinitas envoltas

en diálogos interminábeis

do 4º D.

Fraternal tándem en loita pola liberdade,

dende Galegos.

Amizade etnográfica aturuxada

en repugnancia exterior,

dende Orbazai.

Por e para ti,

Elinha nosa querida,

co agarimo dos enchentes simposios

estes versos do Nordés,

da túa terra meiga,

con vectores que sopraron

cara o Levante

nese vendaval que todo o move:

o amor.

O noso por ti,

o teu por Henry,

o de Henry polo teu Norte.

Fermoso trisquel, forza eterna:

“BULIDEIRA”.