Nadas de nobre estirpe*

                                                                                         A Pilar D., minha amiga, 

                                                                                          muller sentida e gaiteira.

Fomos masa feita
de boa materia prima,
nobile genere natus
no noso ablativo de orixe.
Desas mulleres fortes
e espelidas até o infinito
que ergueron o fogar
no que nos criamos
e do que elas sempre foron
lume de lareira
ao redor do cal se quentaban
todos os demais.

Forza infinda e vital
a do lume,
acendendo das cinsas
unha e outra vez
como se non houbese
queimadura consumida
nin cansazo acumulado de
muller.

Tamén para nós
ha de chegar o día de fogueira sermos,
de atravesar un paso canadense
dende esta nosa beira
e facer esvarar  nela
a todos os becerros
que ousen cruzar a fronteira
do noso reservado

e sentido sentimento.

Paceremos daquela, ledas,

lúcidas dende esta nosa beira,
como as vacas ben mantidas
nos pastos comunais
que levan cara Mondoñedo
nos confíns da vista.

Alá toparemos

por fin
a Merlín e familia
para bailar unha muiñeira
ou un agarrado
en lume de repichoqueada foliada.

*Poema gañador do 2º premio do VI Certame Literario Terras de Chamoso. Ano 2012.